Bekir Karaçam Şiirleri - Şair Bekir Karaçam

Neler neler gördün, ben bu diyarda,
Kimisi enseme basıp da geçti.
Gül yüzüm kimine gülüyor diye;
Kimileri bana küsüp te geçti.

Genceciktim daha, körpe yaşımda,

Yavaş yavaş koptu yüreklerimiz,
Nerelere gitti sevdiklerimiz,
Hani nerde gönül verdiklerimiz,
Sende git bakalım neler olacak.

Kaderin bağında açmadı gülüm,

Bir zaman çılgınca severdin beni,
Şimdi yabana attın, yüreğinden sevgimi,
Dün gece rüyamda gördüm ki kız ben seni,
Kanlı yaşlar dökersin, ne muradın varsa gör.

Ümit dolu sevdayı gözlerinden okurdum,

Nedir bu dünyanın perişan hali,
Boş kaplara suyu dolduramadım.
Kimi divanedir kimisi deli;
Ağlar kimileri güldüremedim.

Dönmüş mah yüzünü kara günlere,

Sensizlik ne zormuş ne kadar acı,
Bağımda bitirdin hasret ağacı,
Hadi gel de artık başımın tacı,
Ne sen beni ağlat ne ben ağlayım.

Zaman geçmiyor ki yarenden ayrı,

Kara gözlüm dudu dillim ne haber,
Bizim bağlar lale sümbül açtı mı.
İçim doldu gurbet ilde gam keder;
Garip bülbül yuvasından uçtu mu.

Yeşil bahar, serin olur yazları,

Karakaşlar badem gözler sende var,
Tutup aşk oduna yandırdın beni.
Senelerdir gül yüzüne hasretim;
Görülmez hayale daldırdın beni.

Gözüm yaşı çağlar bir pınar gibi,

Seher vakti indim yeşil bağlara,
Bülbül ötmez olmuş gülden eser yok.
Aşk yüzünden çıktım yüce dağlara;
Yıllarca beklesem yârden haber yok.

Sevda çeker yürek bağrım yaralı,

Sana versem alır mısın, gönlümün yarısını,
Hasta olsam arar mısın, derdimin dermanını,
Hekim olsan sarar mısın, kalbimin yarasını,
İşte bu yüzden geldim, kapına gülüm benim.

Derman olmak isterim, olanca dertlerine,

Kara bulut gibi bir gelip geçtin,
Harap ettin bahçemdeki gülleri.
Aşkın kapısını sonundan açtın;
Ötmez oldu sevdanın bülbülleri.

Yağmur olup dağ başına çıkınca,