Bir karavan ve bir de patili şirin dostum “Yoda”...
Vurduk yollara; bir gecenin sessiz karanlığında, ay ışığında.
Birbirine iki arkadaş, iki dost, iki yalnız yoldaş;
Ardımızda bırakarak tüm hatıraları: yolları, dağı, taşı.
Sessiz karanlığın içinde, karavanın üstüne vururken ayın şavkı;
İçeride kahve aroması ve nostaljik, Nihavent bir şarkı...
Deremeden ömrümün hasadını,
Gözüm açık gideceğim...
Saklı kalacak tüm hatıraların bende;
Bir yediveren olup filizleneceğim,
Toprak olan bedenimde.
Ruhum hayat bulacak gövdesinde;
Bir sabah çekip gittin aniden; ne oldu sana?
Haber vermeden... Bir şey söylemeden bana!
Öyle bir ateşe attın ki beni, yana yana;
Kül olmaya razıyım; bitsin bu hasret, yeter ki!
Sensizlik bir yara... Büyür içimde her gün.
Zaman; ömrümde akan hırçın bir nehir...
Hem izlemeye doyamıyorum;
Hem bir o kadar yetemiyorum ardından...
Mum gibi titreyip; alevimde eriyerek tükeniyorum.
Bir ömre kaç bahar, kaç mevsim sığar?
Şu mahzun ömrüme gelmez mi hiç bahar;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!