tatsız tutsuz söken bir şafak
şafağı karşılayan bir ıslık dudaklarımda
ve bir hiçlik hissi iman tahtamda
sanki sabaha kadar ağlamışım
ağlamışım da
yürüyorum
bomboş sokağın ortasında
bomboş ellerle
ne bir rota var kafamda
ne bir varış noktası
kadere hiç bu kadar teslim olmamıştım
pütürlü beyaz tavan,
estetik olmayanından.
üzerileri boş çiviler duvarlarda,
belki bir zamanlar mutlu resimlerdi üzerilerinde.
yerde bir fotoğraf
belki insan, aslında, veya belki, ya da muhtemelen;
yusufçukları düşünmeli uzun uzun
en rüzgarlı havada yatay tutmalı kanatlarını
adeta bir meydan okuma
ve dinlenme zamanı göl kenarına gitmeli
saadet verendir zira
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!