Beğence Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir tatlı söz yeterli, yürek coşar beğence,
İnsanoğlu var olsun, aşkı yaşar beğence.
Övgü denen denizde, huzur bulur bu hayat,
Kıymet bilmek ne güzel, yürek coşar beğence...
*
Dostların arasında, bir bağ kurar beğence,
Gönlümüzün içinde, hep taht yapar beğence.
Küçük bir kasabada, sıcak tutar her demi,
Saygıdan ilham alıp, bir bağ kurar beğence...
*
Güneş doğar ufuktan, neşe saçar beğence,
Kırın orta yerinde, dertten kaçar beğence.
Yeşil vadi içinde, ırmak coşup çağıldar,
Umut dolu yarınla, neşe saçar beğence...
*
Gözlerdeki ışıktan, ılgıt eser beğence,
Zorlukların üstünü, silip eler beğence.
Uzak diyar ilinde, şekle girer umutlar,
Sevinç gelen mevsimde, ılgıt eser beğence...
*
Ruhların ezgisini, duymak için beğence,
Gecenin gizemine, uymak için beğence.
Yiğit olan her insan, severek el uzatır,
İçimizdeki sesi, duymak için beğence...
*
Bir tebessüm yolunda, dağlar deler beğence,
Köylerin ateşinde, hasret gider beğence.
Göçmen kuşlar misali, uçup gider uzağa,
Kimsesizler köyünde, dağlar deler beğence...
*
Rüzgarların sesinden, ilham alır beğence,
Gül bahçesi içinde, renge dalar beğence.
Ulu ulu çınarlar, gölge verir derinden,
Safiyetin izinden, ilham alır beğence...
*
Eski bir masal gibi, dökülüyor beğence,
İyilik kapısından, sökülüyor beğence.
Uçsuz bucak yolları, unutulmaz hiçbir an,
Her yüreğe işlenip, dökülüyor beğence...
*
Şarkıların içinde, nağme nağme beğence,
Ateşlerin yanında, alev alev beğence.
Bilinmeyen yellerde, savrulmasın bu değer,
Sevinçlerin bağında, nağme nağme beğence...
*
Son bakışta umudu, diri tutar beğence,
Sözcüğün büklümünden, sırrı yutar beğence.
Tohum toprak altında, uyanıp can bulacak,
Vefa dolu akılda, diri tutar beğence...