Sen gülümsedin
Ben tutuldum sana
Sen baktın
Ben boğuldum bakışında
Yokum şimdi
Sen varsın yar...
Sen gülümsedin
Ben tutuldum sana
Sen baktın
Ben boğuldum bakışında
Yokum şimdi
Sen varsın yar...
Uzaklardan biri ''Merhaba! ''dedi
yeni bir hayatla doldu yüreğim
bir sıcak tebessüm gibiydi sözleri
sanırım elaydı gözleri
Bir gül bahçesinde düşledim kendimi
Bir keder denizinde yüzüyoruz
Umutlarımız pas tutmuş kirleniyor
Sevinçler naftalin kokulu raflarda
Rengini yitiriyor geleceğimiz
Bir şey olmalı değişmeli her şey
Milliyetine baktık çocukların
Veya nerede öldüğüne
Aycan'a ağladık
Berfin'e ağlamadık
İnsanlık zayıfladı
Saf ve masum çocuklar öldü içimizde
Çanakkale'de askerdik biz
Emperyalistler dünyayı paylaşmak istiyordu
Biz karşı koyuyorduk
Bizi onlar degil
Bizi vatan ilgilendiriyordu
Biz askerdik
(Anı)
Çelişkiler şehri Diyarbakır'dayım.Köklü bir tarih şehri ve kültür kaynağı olan bu şehirde insanı kente bağlayan binlerce sebep var.Seksenli yıllardayız. O yıllarda kent nüfusu 300-350 bin civarında.O zamanlar bile nüfusunun kabına sığmadığını düşündüğümüz bu şehirde şimdilerde birbuçuk milyon insan sıkışmış durumda.
Sur içi ve sur dışı olarak şehri ayrı ayrı ele aldığınızda aynı şehirde iki zaman boyutunda yaşadığınızı hissedersiniz.
Cami Sefa Mahallesi,Namık Kemal, İskender Paşa Mahalleleri,Hançepek ve Hanzade mahalleleri dar sokakların üst üste bindiği bir labirent gibidir.Evler adeta bir harabe yığınıdır.Havş denilen avlulu evlerde göz göz odalarda ortak bir tuvalet ve banyoyu kullanan birden fazla aile yaşar.Aynı avluda birden fazla ailenin uyum içinde yaşayabilmesi taktire şayandır. bu yıllardır süregelen acıyı paylaşma kültürünün bir eseridir.Bu şehrin ortalama insanları asla kavgacı değildir.
Atlı karıncalara hiç binmedim.
Hiç luna parka gitmedim,
Öyle elimden tutup gezmeye götüren
Ya da benimle vakit geçiren
Olmadı çocukluğumda...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!