Hiç Şiiri - Ali Fırat Dicle

HİÇ…

Yüreğim sessizliğin ülkesi
Zaman, terk edilmiş bir konak.
Pas tutmuş kapılarında bekleyişin sesi,
Kırık camlarında solgun akşamların gölgesi
Perdelerinden unutulmuş mevsimler,
Sonbahar gibi dökülüyor yıllar avuçlarıma.
O kapıda savrulup duran bir rüzgârım,
İçeri süzülebilmek için
Eşiğinde ömrünü tüketen.

İçimde, geceden beslenen bir orman
Kökleri kalbimin karanlıklarına inen,
Dalları sana uzanan...
Her ağacın kabuğuna adın işlenmiş.
Her yaprak, eksikliğinin yeşil yarası
Rüzgâr geçtiğinde içimden,
Yokluğun hışırdıyor dallarımda.

Dilim de kalan binlerce "keşke"
Kuşlar gibi çırpınan.
Kanatlarında yarım kalmış baharlar,
Yağmura dönüşemeyen bulutlar,
Açmaya korkan çiçekler,
Denize kavuşamadan kuruyan nehirler...

Her cümlenin sonunda
Eksik bırakılmış bir anlam gibisin.
Suskunluğunla büyüyen,
Söylenmeyen her sözün içinde çoğalan.
Öyle derin bir sessizliksin ki,
Sessizlik bile senden öğreniyor susmayı.

Seni anlatamayan sözcüklerde yaşıyorum.
Bir kelimenin taşıyamayacağı kadar uzak,
Bir şiirin sığdıramayacağı kadar derin,
Bir ömrün tüketemeyeceği kadar sonsuzsun.

Kendi anlamını arayan bir gölge gibiyim.
Bir şarkının son notası varlığım,
Duyulmuş ama unutulmuş.
Varlığım ile yokluğum arasında
İnce bir sis köprüsü kurulmuş.
Her adımda biraz daha kayboluyor,
Biraz daha sana dönüşüyorum.

Geceler uzun mektuplar yazıyor bana.
Mürekkebi karanlık, satırları özlem.
Ay ışığı pencereme vurdukça
Gölgelerden bir yüz yapıyorum sana benzeyen.
Sabah olunca dağılıyor hepsi.
Kıyıya vurmuş kırık tekneler gibi
Parçalanıyor düşlerim.
Deniz, adını geri götürüyor benden.

Hiç yokluğunun kıyısındayım.
Bir yanım unutulmanın uçurumuna,
Bir yanım hatıraların yangınına.
Arada kalmış bir zamandayım,
Ne düşebiliyorum tamamen karanlığa,
Ne de kurtulabiliyorum senden.
Bir pencerenin buğusunda,
Eski bir şarkının kırık melodisinde,
Ansızın esen bir rüzgârda,

Yokluğunla yaşamaya devam eden
Tek hikâyesin içimde.
Küllerinden seni saklayan bir yangın,
Denizlerin üstünde seni arayan bir dalga,
Göğünü kaybetmiş bir yıldız,
Gecesini yitirmiş bir ay gibiyim.
Ne yana dönsem
Bir parça sen düşüyor üzerime.
Şiir susar…
Kelimeler terk eder…
Anlamlar birer birer sönerse karanlıkta,
Geriye yine sen kalacaksın.

05.04.2003