Bave Mın Şiiri - Ali Fırat Dicle

Bavê min, tu çûyî, çiyayên min di tariyê de ne,
Çemên min hişk bûne, kulîlkên min tî ne.
Li dû te, min baskên xwe şikandin û birîndar mam,
Rehên min di axa sar de digirîn, lê tu nayê.

Hesreta min mîna agirê Zerdeştiyê ye,
Di singa min de dişewite, bi sedan caran di rojê de.
Her sibeh ez radibim, li dengê te digerim,
Lê tenê dengê bayê di geliyên te de heye.

Nebûna te mîna şûrê dijminekî ye,
Dilê min perçe perçe ye, xwîn jê diherike.
Ez di nav mirovan de me lê ez bi tenê me,
Mîna şervanekî bêçek û bê heval di şerê jiyanê de.

Bêçaretiya min êşek mezin e,
Destên min digihîjin siya te lê nabihîzin.
Tu stêrka min a herî geş bûyî,
Niha ez di tariya şevên bêdawî de winda dibim.

Tenêtiya min mîna çoleke bêdeng e,
Tu li wir nebû, ez bi xwe re diaxivim.
Ez her peyvek te dubare dikim,
Lê dengê min vedigere, mîna qîrîna miriyan.

Bav, tu çiyayê min ê bilind bûyî,
Niha ez li binê wî çiyayî dirêjkirî me, di girîyan de.
Tu ocaxa min bûyî, niha ez di berfê de dişewitim,
Tu ronahiya min bûyî, niha ez di tariyê de digerim.

Her roj ez li te digerim, di xewnên xwe de,
Ez destê te digirim, lê ew mîna dûmanê dişewite.
Hesreta min mîna deryayê mezin dibe,
Lê tu nayê, û ez di wê deryayê de dixeniqim.

Bav, piştî te ez ê agirê herî giran vêxim,
Da ku tu bikaribî qîrîna min ji binê dilê min bibihîzî.
Ez ê her gav li benda te bimînim, heta roja dawî,
Ji ber ku tu li wir nebû, jiyan tenê mirinek hêdî ye.

Ev helbest ji bo te ye, bavê min ê delal...
Hesreta min qet namire, ew ê her gav bi min re bijî.
Tu di her nefesekê de, di her êşekê de yî,
Û ez, piştî te, her gav bi tenê û di girîyan de dimînim.