Bataklık Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Ruhum, dibi görünmeyen bir çamura batmış,
Her çırpınışta biraz daha yutuyor beni bu koyu kıvam.
Dizlerime kadar hüzne gömülüyüm,
Adım atsam balçık çekiyor, dursam zaman eritiyor.
Kollarımda görünmez bir zincirin soğuk şakırtısı var;
Halkaları kederden dökülmüş, kilitleri pas tutmuş.
Hareket etmeye yeltensem,
Bileklerimde o ağır, metalik çaresizliği duyuyorum;
Zihnim kendi parmaklıklarını ören bir mahkûm şimdi.