Başpınar Taifeleri Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

kalktık Başpınar’ın sabahına
geceyi üstümüzden sıyırarak değil
üstümüzde taşıyarak

bir fabrikanın gölgesi daha erken düşer burada
güneş doğmadan önce bile
insanın omzuna bir ağırlık konur

biz o ağırlığı isimlendirmedik
çünkü isim verince
insan alışır sanırız

Başpınar…
bir kelimeden çok
içine sıkışmış binlerce nefes
yarım kalmış cümleler
ve hiç söylenmemiş “yeter artık”lar

taife dediler bize
sanki kalabalığı bölüp küçültünce
yorgunluk da küçülürmüş gibi

oysa biz
aynı terin içinde büyümüş
aynı suskunluğun içinde çoğalmışız

ellerimizde bir günün izi
avuç içlerimizde
sanki ömrün fazla baskısı

çelik gibi sert sanırlar bizi
bilmiyorlar
çelik bile bazen yorulur
çatlak verir
sessizce

bir bakış yeter burada
herkesin ne taşıdığını anlamaya
çünkü herkes
bir başkasının yorgunluğundan yapılmış

akşam çökerken Başpınar’a
ışıklar yanar ama içimizde sönük kalır
çünkü biz
gündüzü bitiren değil
günü taşıyan tarafız

ve kalktık Başpınar’dan
ama kalkmak dediğin şey
her zaman gitmek değildir
bazen sadece
daha uzun sürmek zorunda kalmaktır