Baştan Aşağı O Şiiri - Nejla Turan

Bakma öyle yüzüme sorma hiç, “Nasılsın?” diye…
Benim kelimelerim ağır, yüküm sadece o.
Hani insan sustuklarını bir tek kendine saklar ya…
Ben bugün kendime bile sustum, sana geldim işte.
Boynum bükük, yüreğim yaslı…
Sana geldim dostum.
​“Gözlerini özledim.” desem, çok sıradan kalacak biliyorum.
Ama öyle değil be dostum, bildiğin gibi değil…
Hani insan, bakınca tüm dünyayı unuttuğu bir gökyüzü bulur ya…
Öyle derin, öyle içten…
Dünyanın tüm gürültüsü o gözlerde susardı .
​Bir de o gülüşü…
Hani kışın ortasında bir güneş açar ya, için ısınır…
Gülünce yüzünde açan o baharı, o çocuksu sevinci özledim.
​Birlikte yürüdüğümüz yollar şimdi ne kadar sessiz…
Ben onun her adımda ayak seslerini özlemişim be dostum.
İnce ince bir yağmur yağıyor, toprağa karışıyor onun kokusu.
Sırılsıklam yüreğim, yokluğuyla…
Şimdi hangi yöne dönsem; bir eksiklik, bir yarım kalmışlık…
​Çay dolduruyorum, bardakların biri hep onun yokluğuna demleniyor.
Ve sonra radyoda o şarkı…
Sana anlatırken bile içim titriyor be dostum.
Özlemek diyorum özlemek; öyle uzaktan uzağa bakmak değilmiş.
Onun olmadığı her anı, onunla doldurmaya çalışmakmış.

​Sabahları uyanınca ilk onun ismi düşüyor aklıma,
Perdeyi aralıyorum, güneş bile onsuz aydınlanmıyor.
Bir kuş ötsün, sesi onun kahkahasına benziyor,
Bir rüzgâr esse, saçlarının kokusunu getiriyor.
​Bir de elleri vardı, parmak uçlarında bahar…
Dokunduğu her yeri hatırlıyorum şimdi.
Sıcacıktı avuç içleri, üşüyen yüreğimi ısıtırdı.
Şimdi ellerim buz, ceplerim bomboş,
Karanfil kokuyor şimdi her yer, ama en çok yokluğu.
Bir kitabın sayfa ucunda kalmış parmak izi, satır aralarına kıvrılmış hatıralar…
Uyku tutmuyor gözlerimi, her kapı sesinde o gelecek sanıyorum.
​Saatler uzuyor, zaman onun adını sayıklıyor sanki.
Yağmur dinmiyor, camın buharında onun nefesi…
Çay soğuyor elimde, bir yudumda boğazımda düğümleniyor adı.
Bitsin istemiyorum radyoda o eski şarkı.
​Geçiyorum dolaştığımız yerlerden,
Parktaki o bank boş…
Ama hâlâ o yanımdaymış gibi.
Gece olunca yıldızlar bile sönük kalıyor,
Onun gözlerinin yeşilinde …
“Biraz daha” diyorum kendime, “biraz daha dayan”…
Dayanacak takâtim kalmadı ki
​Ben bugün yine çok özledim onu be dostum…
Yine baştan aşağı O oldum.
Baştan aşağı yarım, baştan aşağı hasret.