Başkaldırmak Nafile Şiiri - Kasım Kobakçı

Öyle bir fani âlem, başkaldırmak nafile,
Öyle bir zaman çarkı, dönüp durur kafile,
Koca ömür bitiyor, her gün aynı gafile,
Suskunluk dudağımda, çığlıklarım dillenmez.
*
Yarınlara bakarken, ufuk daim pusludur,
Kaderin defterinde, kederler çok süslüdür,
Gidenlerin ardından, kalan yürek yaslıdır,
Gizli düğüm atılmış, sırlar asla ellenmez.
*
Arkada bırakılan, anılar hep kül olmuş,
Soluduğum şu hava, zehirlerle tam dolmuş,
Bahçelerde açılan, gonca güller tez solmuş,
Gönül viran olsa da, rüzgâr ile yellenmez.
*
İçi yanan insanın, dumanı hiç tütmüyor,
Boğazımda sancılar, zerre kadar bitmiyor,
Dağları aşsam bile, menzilime yetmiyor,
Kara bulut çökmüşse, umut ile çillenmez.
*
Boşluğa doğru akan, coşkun sular bulanık,
Gölgelerin altında, bedbaht ruhum uyanık,
Kainatın hükmüne, dilsiz dudaklar sanık,
Kırık dökük yürekler, duvak giyip tellenmez.
*
Karanlık zindanlarda, ağır ağır çürüdük,
Buz tutan zeminlerde, dert çekerek yürüdük,
Üzerimize yağan, efkarlan sürüdük,
Gönlün gizli sancısı, dışarıdan bellenmez.
*
Tüketilen çağların, telafisi bulunmaz,
Karanlık ormanlarda, yolculuktan kalınmaz,
Çekilen ıstıraplar, satılıp da alınmaz,
Ruhuma akan dertler, ateş olup küllenmez.
*
Nefes almak yük gelir, daralır tüm sokaklar,
Gecenin siyahında, hüznü taşır şakaklar,
Umutsuzluk seline, boyun eğer kavaklar,
Taşan keder deryası, bent yıkıp da sellenmez.
*
Sözcükler boğazımda, düğümlenip kalıyor,
Hüsran denen harami, umudumu çalıyor,
Sükutun pençesinde, garip ruhum ağlıyor,
Kurumuş fidanımız, bahar gelip güllenmez.