Güneş doğunca
ay ışığı sönecek
örümcekler diken ile gülleri
birbirine örecek
İ
Yollar hep gider
bir doku gibi uzanarak
doğanın kendi olduğu yerlere
resmedilen hatıralarla birlikte
Bu bilinmedik yolculukta
Neden
neden
neden
neden güneş senin gözlerinde doğmuyor?
Boğazıma dek batıyorum gölgende.
Sözler keskin, geceler kırık cam,
Birbirimize savurduğumuz her cümle
yarım kalmış bir vedaydı.
Oysa susabilseydik…
Belki kalbimiz,
dilimizden daha çok merhamette kalırdı.
Senin o alaca gözlerin
dibi olmayan derin
gökyüzün de
ve aya benzer yüzün de
Herşey büyür,
bir tek ölüler büyümezler...!
İnsan belkide en çok kendi inancında
Kendine büyür.!
Kuzey Denizi’nin koyundayım,
avuçlarımdan kayarsa kum taneleri
rüzgâr suçlu değil.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!