Bana Gel Deme Şiiri - Suzi Ayyıldız

Bana gel deme,
gelemem...istesem de
Bedenim yola çıksa,
Beynim yollarıma barikatlar kurar.
Sesim sana varmak ister,
nefesim engel koyar.

Yüreğim sana koşar,
Ruhum inler: “Kal… düşersin, yanarsın…”der
Ellerim seni arar,
bileklerim zincire vurulur, suskunluğa gömülür evrenim.
Ne olur bana gel deme...gelemem istesem de

Gözlerim suretini çizse de gecelere,
sabah olunca silinir yüzün yine.
Dudaklarım adını fısıldasa da,
sesim duvarlara çarpar,
geri döner yalnızlığıma.

Adımlarım yolunu arasa da,
her sokakta gölgeni dahi siler düşüncelerim.
Ne yana dönsem, sen diye yoksun işte
yine varamaz yüreğim ellerine.
Dokunamaz parmaklarım tenine.

Bana gel deme, gelmek istesem,
Hasretin düşer yüreğime,
ışığım söner yokluğunda yine.
Ne yana dönsem sen diye,
Kop koyu karanlık karşılar gözlerimi işte,
sessizliğin taş kesilir içimde.

Ve her gece uykularıma düşer hayalin,
rüyalarımda dahi yarım kalır mutluluğum
Elimi uzatsam yetişemem,
Seslensem duyuramam.
Seni geri döndürme.

Ne olur bana gel deme…
Gelemem işte.
Kırık kanatlarım
uçamam olduğun yere .
Ne olur bana gel deme
Yavaş yavaş ölüyorum işte.