Bana Bak, Beni Sev
Bana bak…
Bir ömürlük yorgunluğum var gözlerimde,
Ama sen bakınca
Sanki dünya ilk defa güzel bir yere dönüşüyor.
Beni sev…
Çünkü insan bazen
Sadece sevildiğinde tamamlanıyor.
Ve ben,
Senin “gel” deyişinde
Kendine yuva bulan bir kalp gibiyim.
Gece uzun,
Şehir kalabalık,
İçim sessiz…
Ama adını düşününce
Göğsümün içinde güller açıyor ansızın.
Bana bak…
Ben seni öyle sıradan sevmedim.
Bir duayı saklar gibi sakladım içimde,
Kimse duymasın diye sustum,
Ama her sustuğum yerde
Kalbim sana doğru bağırdı.
Beni sev…
Biraz yağmur gibi,
Biraz yara gibi,
Biraz da “gitme” der gibi sev.
Çünkü ben
Sana denk geldiğim günden beri
Başka hiçbir ihtimali sevemedim.
Ve eğer bir gün
Herkes giderse bu hayattan,
Bir tek sen kal olur mu?
Çünkü ben bu dünyada
En çok senin gözlerinde
Kendim olabildim…
Bir gece daha iner üstümüze,
Lambalar susar, yollar yorulur…
Ben yine seni düşünürüm
Kimsenin bilmediği o derin yerde.
Hani bazı insanlar vardır,
İnsanın kaderine yazılmış gibi gelir;
Ne kadar kaçsan
Kalbin yine onların adında durur…
İşte ben
Seni öyle seviyorum.
Sesini duymayınca
Dünya eksik dönüyor sanki.
Gülüşün değmeyince geceye
Ay bile yarım kalıyor gökyüzünde.
Bana bak…
Ben senden bir masal istemedim.
Bir ömür boyunca
Elimi bırakmaman yeterdi.
Çünkü insan bazen
Bir çift gözde bütün hayatını buluyor.
Ve bil isterim;
Ben seni geçici heveslerle sevmedim.
İçimde büyüttüm,
Dualarıma karıştırdım,
Her “iyi geceler” deyişinde
Kalbimi biraz daha sana bıraktım.
Şimdi hangi rüzgâr esse
Adını taşıyor bana.
Hangi şarkı çalsa
Bir yerinde sen varsın.
Çünkü sen
Benim içimde bitmeyen
En güzel cümle oldun…
Şimdi son kez söylüyorum içimde sakladığım her şeyi…
Eğer bir gün
Kalbin yorulursa insanlardan,
Dön ve bana bak.
Çünkü ben
Seni beklemeyi bile sevdim.
Bir adımını,
Bir “nasılsın” deyişini,
Bir gece ansızın aklına düşmeyi…
Hepsini ömrüm gibi benimsedim.
Sen bilmiyorsun belki ama
Ben seni severken büyüdüm.
Kalbim ilk defa
Birine bu kadar ait hissetti kendini.
Ve aşk dediğin şey
Bazıları için gelip geçen bir his olabilir…
Ama sen
Benim içimde yer değiştiren mevsim oldun.
Gittiğinde kış oldum,
Geldiğinde bahar.
Şimdi dünya dönsün,
Yıllar geçsin,
İnsanlar değişsin…
Ben yine bir yerde
Senin gözlerini hatırlayacağım.
Çünkü bazı sevdalar
Bitmek için değil,
İnsanın içine sonsuza kadar yerleşmek için gelir.
Ve sen…
Benim içimde
Hiç geçmeyen
En güzel şey olarak kalacaksın.
Kayıt Tarihi : 22.05.2026 00:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!