Bahattin Tonbul Şiirleri - Şair Bahattin ...

Yalnızlık ne imiş,bilmezmişsiniz
Yıldızlardan medet,umup bakmaya
Belki de tutarsız,hikmetmişsiniz
Uzanıp elinle,ateş yakmaya

Küsersin hayata,hayaller kurup

Doğmuşsa sabahı
Yarim olan o güneşle
Neyleyim ateşi vahı
Doğmamışsa yar üstüne

O yar susuzlatır beni

O gözlerin bana,olmuş yabancı
Gönlümdeki sevdan,saklarmış seni
Toprağa düşünce,dinmeyen acı
Geliyorum deyip,aldatır beni

İstenmeyen yerde,unutulursun

Hayat yalnız çıktığım ve yalnız kaldığım
Bir yoldu
Bu yolda tek onu tanıdım
Onu ben bildim ve sevdim
Sonra da aniden kaybettim
Ya şimdi

Ana karayım ben
Bu yüzden seviyorum Ankara’yı
Üzerine örtülmüş yılların tarihi
O tarihin örtüsü
Toprağında taşıyor
Şentepe’de yaşıyorum

Herşey görüldüğü gibi değil
Unutma sakın
Bu alem sanal
Sana bana can veren su
Birgün seni de beni de içine alınca boğar
Girmeye gör bir kere

Gerisi kalsın
Sevdiğimin bedelini
Bende kalan geçmişini
Tende duran anısını
Bana olan sevgini geri ver
Herşey toz pembe olmuş yer yüzünde

Sabah güneş doğuyor,umudu olanlara
Karanlıklar çökünce,ruhu kararanlara
Bir tuhaf burukluk var,yari kaybolanlara
Gecenin hüznü vurmuş,yari sararanlara

Yoklar sevdayı sarmış,bitmez hiç hayallerim

Sonunda beni hayallerinde tutsan
Düşlerinde saklasan
Hatırladığım tek şey
Seni sevmemdir
Hani derler ya
Bir konuşsa seven

Ne zaman senden ayrı kalsam
Özlemim çıkar hep karşıma
Sensiz olup hayale dalsam
Bulup alsam seni karşıma

O anlar içimde bir sestin