Bahattin Tonbul Şiirleri - Şair Bahattin ...

Sen kimsesiz çocuktun,ben ise sana vurgun
Sebepsiz taşımanın,aşkı sevdası yangın
Sen yanmayı bilmeden,ölümdü bana kırgın
Toprağına sarıldım,Allah’ıma inandın

Sen tükenmez umudun,silinmez hanlarıydın

Seni sökemiyorum,seven bütün kalbimden
Akan yıldızlardan da,sana bakamıyorum
Geceden korkuyorsan,in aşk merdivenimden
Gönlümdeki ateşi,sensiz yakamıyorum

Nefes aldı yelkovan, o akrebin kalbinden

Doğardın sen güneş gibi içime
Elele tutunca hayallerdin sen
Şiirlerimde şarkı oldun hiçime
Sevdan ile hayal ettiğin o ben

Ne sana ne bana,haber yazdın mı

Yürürken peşimden koşan gölgeler
Bir sevdayı yalnız,unutaman ki
Bir boraydı sanki,şişen bölgeler
Bu kadını yarsiz bırakaman ki

Bu sevda biter mi,sonsuz geceler

Ak gibi tuzlar içinde
Yatarken boz ayılar vardı
Yine korktum baktım hatta
Sen orada yine yoktun
Ulaşamadım sabah olurken
Güneşin ayazı

İçindeki acıyı söke bilmek için
Daha sevmek mi gerek
O zaman ona dayanamaz
Bu yalnız yürek
Söyle Allah aşkına kim dir o
Nerede doğar

İçimdeki lodos,tende fırtına
Yari sevdi gönlüm,onu ararım
Büyülü sevdamı,sarma sırtına
Akan gözyaşımı,selde ararım

Ne dedi şiirler,neler anlattı

Sevmek isteyipde,sonra sevmemek
Ağlamak isteyip,sonradan gülmek
Gitmek isteyipde,yare gitmemek
Ölmek isteyince,toprağı bilmek

Yada binlercekez,yahutta hergün

Başımı dizlerine,koyduğumdu tek anam
Düşününce kalbimde,oydu benim sırdaşım
Güvendiğim tek erkek,güçlü olandı babam
Et tırnaktan ayrılmaz,hüzünlendim kardeşim

Gönlümün direğini,bağladım ben o yare

Hayat sanki bir rüya, içindedir dolanan
Ayrılık olmaz güya, yaşanmışlar hep yalan
Ölüm gelir son buya, toprağında sallanan
Acıların tükenmiş, gerisi toprak kalan
Bahattin Tonbul
17.5.2013