Baharın Unuttuğu Şiiri - Seyrani Göl

bu gece
ceviz ağaçlarının altında yürüdüm yine
yağmur yeni dinmişti
dallarda sana benzeyen bir hüzün vardı

toprak
uzun bir uykudan kalkmış gibi kokuyordu
senin adını andım içimden
kimse duymadı
kalbim eski bir yara gibi sızladı
yalnız bahçedeki güller
biraz daha eğildi rüzgâra

eski evlerin pencerelerinde
solgun ışıklar yanıyordu
uzak mutfaklardan
demli çay ve taze ekmek kokusu geliyordu

geceye karışmış bir gölge gibi
ağır ağır geçtim sokaklardan
içimde
yarısı unutulmuş bir şarkı
yarısı sana benzeyen bir sessizlik vardı

bahar
her şeyi yeniden büyütüyor
insanın içindeki kırılmış yerler dışında

güller açıyor meselâ
yağmur ince ince düşüyor avlulara
ceviz dallarında kuşlar ötüyor sabaha karşı
ama bazı yalnızlıklar
hüznü değiştirmiyor hiç

bir ara
seni gördüm sandım
sarı bir lambanın altında
sonra
saçlarına gece değmiş bir kadın geçti önümden
kalbim eski bir yara gibi sızladı

rüzgâr hızlandı
güller kokusunu dağıttı sokağa
ve dünya
kısa bir an için
yine o ilk akşama döndü yeniden

şimdi anlıyorum
insan en çok
geçmeyen şeylere dönüşüyor
ben biraz yağmur oldum
biraz gece
biraz da
ceviz ağacının gölgesinde unutulmuş eski bir yaz

seninse hâlâ
gül kokulu bir bahar gibi
içimde dolaşan tarafın var

ve bazı akşamlar
gökyüzü mora çalınca
her şey yeniden ağlıyor içimde
S.GÖL