Her insan böyle mi sever hayatta?
Bilemem.
Ama emin olduğum tek bir şey var. Gözlerim fotoğraflarına bakarken kocaman oluyor, daha
bir güzel algılıyorum dünyayı. Mavi mavi değiyorum sanki her yere. Kitaplarım, masam,
kardeşim her yer mavi oluyor sanki. Uzak şehirlere otobüs oluyorum, ağaca çiçek, martıya
simit.. Ela ela gülüyorum, göğüm tertemiz.. Sen geliyorsun, renkleri de getiriyorsun
beraberinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




teşekkür ederim, onure ettiniz.
ne güzel samimi içten bir sevda öyküsü bu
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta