İnsanlar dedim.. fısıldayarak!
Hep bir şeyler taşıyorlar sürekli ve yeniden,umarsızca.
Bazen bir kuncakta bazen tabuttta
Sürekli ama.
Bazen elinde poşetli babalarımız
Bazen avcundaki şefkati saçan annelerimiz.
Sonra kolunda çanta okul yolunu düz edenlerimiz
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta