İnsanlar dedim.. fısıldayarak!
Hep bir şeyler taşıyorlar sürekli ve yeniden,umarsızca.
Bazen bir kuncakta bazen tabuttta
Sürekli ama.
Bazen elinde poşetli babalarımız
Bazen avcundaki şefkati saçan annelerimiz.
Sonra kolunda çanta okul yolunu düz edenlerimiz
gittiğim bütün hekimler aynı şeyleri söylediler
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'
Devamını Oku
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta