Babasiz Günler Şiiri - Arzu Uschi

Ne bayram kaldı eski bayram,
Ne Babalar Günü,
Ne de sabahlar o eski sevinçle uyanır.
Kapı çalacak sanırım bazen,
Bir ses duyacağım uzaktan;
“Gel evlat” diyecek...

Ama rüzgâr geçer yalnızca,
Ve içimde derin bir sızı kalır.

Babam...
Dilimde en ağır kelime şimdi.

Babam...
Söyledikçe büyüyen bir özlem.

Babam...
Bir türkü gibi yanık,
Bir yara gibi sessiz.

Güzel günler gelir aklıma;
Bayram sabahları, sıcak bir el,
Bir omuz, bir gülüş, bir nasihat.
Çocukluğumun gölgesinde hep sen varsın.
Şimdi hatıralarınla konuşuyorum,
Cevabını bildiğim sorular soruyorum.

Ne bayram ne Babalar Günü
Artık eskisi gibi değil.
Sofrada bir sandalye susuyor,
Bir yanımız eksik kalıyor.
Kalabalıklar arasında bile
Yokluğun en çok senin kadar var oluyor.

Artık büyüdüm,
Artık çocuk değilim.
Çünkü bir **Babam** yok...

Bir çocuk, babasının yokluğunda büyürmüş meğer,
Yıllar değilmiş insanı büyüten;
Hasretmiş, özlemmiş, sessizlikmiş.

Toprakta sen varsın,
Açan bir çiçeğin kokusunda.
Gökte sen varsın,
Akşam yıldızının ışığında.
Rüzgârda, yağmurda, eski bir şarkıda,
Bir sokak köşesinde ansızın gelen hatırada...
Her yerde izin var,
Her yerde sen.

Babam...
Toprağa emanet edilen adınla.

Babam...
Göğe yükselen duamla.

Babam...
İçimde hiç dinmeyen türkümle.

Bir yanık bağlama çalıyor sanki gecelerde,
Tel tel ayrılıyor yüreğim.
Ben seni özledikçe
Daha çok çocuk oluyorum.
Ve her özleyişimde yeniden anlıyorum:

Ne bayram bayram artık,
Ne Babaların Günü..
Ne günler eski günler.
Bir yanımız eksik çünkü...
Bir yanımız sensiz çünkü...

Babam...
Duyuyor musun?

Babam...
Özlemin hâlâ evimizin en büyük odasında.

Babam...
Sen gittin gideli,
Ben büyüdüm sanıyorlar...

Oysa içimde hâlâ seni arayan
Küçük bir çocuk ağlıyor...