Baba Bir Kadın Vardi Şiiri - Arzu Uschi

Bir kadın vardı baba…
Sessizliği ...
kalabalıklardan daha ağırdı...
Omuzlarında kimsenin görmediği ..
savaşlar taşırdı ...
ama yürürken ...
sanki hiçbir şey ...
canını yakmamış gibi...
dimdik bakardı dünyaya....

Gece olunca herkes evine çekilirken
o, kalbinin içinde kalan bir sesi susturmaya çalışırdı.
Çünkü bazı aşklar bitmez baba…
Sadece insanın içine yerleşir.

Bir pencerenin önünde dururdu bazen...
yağmuru izlerken..
ellerini birbirine kenetlerdi...
Sanki biri gelip...
eksik kalan cümlesini tamamlayacakmış gibi...
Ama kimse gelmezdi...
Gelmezdi..
Ve o yine de dağılmazdı...

Herkes güçlü sanırdı onu...
Oysa güç dediğin şey...
her gün biraz daha özleyip..
yine de hayata gülümseyebilmektir...

İçinde büyüttüğü o özlem...
acıdan çok gerçeğe benzerdi...
Çünkü insan...
sahte bir şeyi yıllarca taşıyamaz Babam...
Bir kalp hâlâ aynı yere sızlıyorsa...
orada gerçekten yaşanmış bir aşk vardır Babam...

Bazen geceleri adını söylemeden severdi onu...
Bir şarkının içinde..
bir rüzgârın sesinde...
geçip giden yabancı yüzlerde arardı...
Ama en çok da kendi suskunluğunda saklardı...

Ve kimse bilmezdi…
Bir kadının en büyük direnişi...
unutmamayı seçmesidir bazen Babam...