Bu kadar zaman sonra,
yine o ayrılığı haykırdığın yerdeydim...
İçim acıdı, sızladı derinden,
Hüzünlü bir çınlama vardı içimde —
Ben olayım,
Kalbinde gizlenen o sessiz melodi,
Yolunu aydınlatan sabah ışığı,
Ve en koyu karanlıkta bile yanan umut.
Hedefsiz, belirsiz yollara koyulmak,
Duyguları zirvede yaşamak,
Acıları sol yanıma sığdırmak,
Nefes almak için bir sebep…
Seni sevmek,
Sen olsaydın,
Bu kadar uzun sürmezdi geceler, Saatler böylesine ağır işlemezdi. Ay ışığı vururken pencereme, Yalnızlığım değil, Gülüşün düşerdi yüreğime.
Sen olsaydın,
Rüzgâr başka eserdi bu şehirde, Sokaklar daha bir tanıdık olurdu. Yürüdüğüm her yolun sonunda Bir umut beklerdi benim,Adımlarım kaybolmaya değil, Sana varmaya alışırdı.
Bazen imkansızı istersin,
Olmayacağını bile bile,
Canının yanacağını, içinin acıyacağını,
Ateşe uçan pervaneler gibi,
Olmuyor işte, sensiz olmuyor…
Siyaha boyanıyor pembe düşlerim,
Elimde kalıyor kırık hayallerim.
Gözlerimde durduramadığım damlalar
Dilimde tek kelime ezberim oldu
Bildiğim tüm çiçekler dalında soldu
Yürüdüğüm yerler patika yoldu
Varamadım, bulamadım sevdiğim
Sevdiğimi bildiğinden emin değilim, nedense...
Her yazdığım satırda seni bulmanı isteyerek sevdim.
Okurken yüzünde bir tebessüm kalsın,
Sende var olduğumu bilmek isteyerek.
Bazen derler ya, "şiir gibi konuşuyorsun",
Dudaklardan dökülen her sözcük anlam buluyor.
Duygular, hisler kabardıkça,
İçimde kendiliğinden bir melodi yükseliyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!