İçimdeki
çocuğa dokunmayın
Sadece bir
pamuk şekeri için ağlasın
Dünyanın
Karanlık
yüzünü göstererek
Her gün
fire vererek
sürüyor hayat
Dün baş koyduğu yastığı, bir gün ateşe verip yakandır,
Menfaat için dostunu, gün gelir uçurumdan atandır.
Gölgesinde dinlendiği ağacı, baltaya sap yapandır;
En büyük düşman şeytan değil, vicdanı körelmiş insanlardır.
Ayşe Keleş
Susarak
öğretir hayat
İliklerine kadar
üşümeyi...
Aldanmayı öğretir,
Para pul istemem
Gökyüzü,
mavinin her tonu
benim olsun…
Altın yaldızlı
Kapıları yok içimin kapatamıyorum
Maskeleri yok kalbimin takamıyorum
Örülüyor ruhum bu şehrin düşleriyle
Giderek ben bu şehre benziyorum...
Gözlerim sahildeki boş bir bank gibi
Bazen o kadar sessiz o kadar kederli
Kadınlar
Uçabilmek için
Masmavi bir
gökyüzü hayal eder
Kanatlarını kırma...




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!