Ayrı Kaldım Ben Şiiri - Uğur Şemen

Asırlar var aramızda, yol uzak,
Dünya bize sanki hileli tuzak.
Gözümde yaşlarla kalmışım mahzun,
Rasul’ün nurundan ayrı kaldım ben.

Gül yüzünü görmek nasip olmadı,
Gönül bahçemizde güller solmadı.
Bu fani dünyada çilem dolmadı,
O mübarek candan ayrı kaldım ben.

Ebubekir, Ömer, Osman ve Ali,
Hakk’ın yolunda hepsi birer veli.
Esiyor başımda hasretin yeli,
Şanlı sahabeden ayrı kaldım ben.

Kitaplar yazsak da uyansın özler,
Nur dolsun kalplere, ağlasın gözler.
Medine yolunda tükendi sözler,
O nurlu diyardan ayrı kaldım ben.

Uhud’un dağında sızlar yüreğim,
Mekke’nin fethiydi benim dileğim.
Aşkın ateşiyle yanar şu canım,
Gül kokan Nebi'den ayrı kaldım ben.

Ashab-ı Kiram’ın ihlası hani?
Onların peşinden gider her fani.
Bu hicran yarası öldürür canı,
Saadet asrından ayrı kaldım ben.

Uğur der ki kardeş, yanar ağlarım,
Hasretin bağıyla kalbi bağlarım.
Vuslat günü gelsin, coşar çağlarım,
Sultanlar şahından ayrı kaldım ben.