Aynur Meydan Şiirleri - Şair Aynur Meydan

Hayat ne zaman değişti Allahım,
Bu kadar insanlar cani oldular,
Çocuklara zarar verecek,
Onları kaçırıp, taciz edip hatta öldürecek hale,
Nasıl geldik.

Vedalaşmak istedim hayatla bu gece.
Sahip olduklarımı,
Olamadıklarımı,
Sevdiklerimi ve de asla sevmeyeceklerimi bırakmak istedim.

Bir camdan baktım boşluğa,

Sen gittin ya birtanem.
Gece oldu gündüzlerim bile.
O heyecanla uyandığım sabahlar,
Akşamlara dönüştü.

Öyle geceler yaşıyorum ki sensiz.

Bir varmış bir yokmuş;
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir ülkede “dünyanın incisi” sayılan bir şehir varmış.
Oralı olmak bir ayrıcalıkmış o ülkede.
Kadim bir ırkın mucizeler gerçekleştirerek, gemileri karadan yürütülerek ve büyük kahramanlıklarla elde ettiği bu şehirde binlerce yıl önce yaşayan bir balıkçı varmış.
Toprağı da bilirmiş kökenlerinden dolayı denizi ve denizin bereketini de.
O dönemlerde arada bir uzun kışlar yaşanırmış, sanki hiç bitmeyecekmiş gibi kışlar.

Küstüm sana ben,
Razı olmuşken senden gelen derde,kedere,
İyi ve kötü güne,
Ellerimi kaldırıp teslim olmuşken,
Ben sana darıldım kader.

Sadece sen ve ben,
İkimiz başbaşayız annem.
Bir yanda radyo çalıyor,
Radyoda senin şarkılarından biri.
Senede bir gün.

Ne istersen gönülden onu yaşarsın.
Hayattan neyi beklersen o çıkar karşına.
Umutla uyandığın her sabah,
Gülümseyerek açtığın her kapı,
Hayal kırıklığına asla uğratmaz seni…

Gönül bu;
Anlamıyor vefasızlıktan,
Anlamıyor kadir kıymet bilmeyenden,
Anlamıyor seviyor gibi görünüp de
Bir gün kaçmak için yol gözleyenden.

Gelemedim sana anne,
Toprağına yüz sürüp,
Babamla selamlaşıp,
Çocuklarımla çiçeğini veremedim sana.

Halbuki güller getirecektim sana,

Öyle bir kadın olmalısın ki,
Taş gibi kaya gibi kırılmaz,sarsılmaz.
Alınmayan yeri geldiğinde pişkin,
Yeri geldiğinde de şımarık bir çocuk gibi davranan.

İyi bir evlat olacaksın önce,