Aynur Durmuş Şiirleri - Şair Aynur Durmuş

Sizin hiç ananız öldü mü?
Benim öldü bir kere...
Kayırınca mış gibi,
Özümden sevilmedim hiç.
Elleri saçımda samimi sevmiyor,
Canı canımda gezinmiyor,

Yalnızlıktan korkmuyorum
Herkes gidiyor görüyorum
Yolcuyum dünden gidiyorum
Bugünüme hükmediyorum

Bir başına yürüyorum

Sakladım Seni içime
Bulamasın seni kimse
Denizde karada imece
Mutluluk yaşa gönlünce

Kabuğumdan içime

Mutluluklar,

Sonra mı ?Aramıza nasip girecek,
Mavi sonsuz bir deniz,
Birkaç dağ ve gökyüzü
Biraz 'da kış soğuk geceler..

Dünyanın bir ucunda okula gidemeyen ..
Kalemi, silgisi ,hatta defteri görmeyen ,
Hiç oyuncak araba, bebek bilmeyen ,
O kadar masum çocuklarımız varki ..

Kimisi anne şevkati göremeyen ,

Seni sevmek yorucu ve zahmetli
Evet bir o kadar da kıymetli
Gecesi de gündüzü de beklemeli
Nakış nakış dokumak özlemini

Seni sevmek özgürlük belki

7 tepe arkasında benim köyüm
Orada geçti çocukluk ömrüm
Kiraz tepelerinde doydu dünüm
Nasıl geçti anlamadan ömrüm

Girdaplar çekiyor içine küsüm

Nasılmıyım?
Dünkünden biraz hallice
Yarından biraz belirsizce
Bugün den bildin bilmece
Sorma halim biraz delice

Yürüyorum ıssız sokaklarda
Başıboşluk serseri anlarda
Sonu yok sonsuzluklarda
Nasılsa izi kalır oralarda

Gittikçe karanlık buralarda

Yatağım bulut'tan olsun
Yastığım kollarım olsun
Gecelerime ay ışığı dolsun
Nazlı Güneş yarim olsun

Rüzğar dertleri savursun