Aynı dondurmadan Şiiri - Gece Gözlü

AYNI DONDURMADAN

Bugün yalnızca yürümek istedim seninle... Ne bir yere yetişmek için, ne de zamanı geçirmek için.

Sadece aynı yolda, aynı gökyüzünün altında, aynı kalbin huzurunu duyabilmek için.
Bir dondurma aldık... Belki dışarıdan bakanlar iki insanın yürüdüğünü gördü. Oysa ben, aynı dondurmadan aldığımız her lokmada bir ömrün bize usulca yaklaştığını hissettim.

Sen gülümsedin... Dünya sustu. Kimi gülüşler, bir kadının kalbinde ömür boyu dinmeyen bir bahara dönüşür.
Ben sana baktım. Sen fark etmedin belki... Ama gözlerinde, yıllardır aradığım huzurun sessizce bana baktığını gördüm.

Yürüdük... Rüzgâr saçlarımla oynadı, güneş omuzlarımıza usulca dokundu. Ben ise adımlarımı değil, kalbimi senin adımlarına uydurdum.
Bir ara dondurma eriyip parmaklarımıza bulaştı.

Gülüştük... İşte o an aşk kusursuz olmak değilmiş. Birlikte gülebilmek, küçücük anları bile ömürlük bir hatıraya çevirebilmekmiş.
Ne gösterişli hediyeler istedim, ne de masallardaki mucizeleri...

Bana seninle yürüyen bir yol, aynı dondurmadan çekinmeden alınan bir lokma ve elimi güvenle tutan sıcaklığın yeterdi.
bir kadın, en çok sevildiğini gözlerinin içine bakılarak yüründüğünde hisseder. Ben de o gün, ilk defa kalbimin doğru yere vardığını hissettim.

Bir gün bu yürüyüşü hatırladığımda, aklıma ne yolun uzunluğu gelecek, ne de dondurmanın tadı...
Ben, omzuma değen omzunu, avuçlarımda kalan elinin sıcaklığını, gözlerime dokunan o sessiz sevgiyi hatırlayacağım.

Kimi aşklar şiirlerle başlamaz.
Bir yürüyüşte, aynı dondurmadan alınan masum bir lokmada, iki insanın birbirine baktığı o derin sessizlikte doğar.

Oysa ben... Hayat bana bir kez daha aynı yolu seçme hakkı verse, hiç düşünmeden yine senin yanında yürür, yine aynı dondurmadan bir lokma alır, yine gözlerine bakıp içimden hiçbir şey söylemeden bir ömrü seninle yaşamayı seçerdim.