Ayna Şiiri - Gece Gözlü

AYNA

Ayna konuşmuyor,
ben sustukça büyüyen bir suç gibi duruyor yüzüm.
Her sabah kendime varıyorum
ama hep biraz eksik,
hep yanlış yerden.

Camın içi ben değil,
benim gecikmiş halim.
Daha önce yaşanmış bir hayatın
sonradan hatırlanan yüzü.
Gözlerim soruyor:
“Beni kim benden önce gördü?”
Cevap yok.
Sadece ışık
ve kırılgan bir gerçeğin
tekrar tekrar yüzüme çarpışı.

Ayna bazen yansıma değildir;
insanın kendine bıraktığı izdir.
Elimi uzatıyorum,
dokunamıyorum.
ben artık temas değil,
mesafeyim.

İçimde bir ben daha var,
sürekli geri çekilen,
sürekli “bir gün” diyen.

aynaya bakan ben değilim,
kendimi seyretmeyi öğrenememiş bir yabancı.

Ayna kırılmıyor.
Ben her baktığımda
biraz daha dağılıyorum.
Parçalarım yere düşmüyor,
içime batıyor.
Şimdi yüzümde bin yüz var
ama hiçbiri bana ait değil.

Ayna hâlâ orada,
hiçbir şey olmamış gibi.
Ben ise
kendime çarpıp geri dönen bir yolum artık.

İnsan en çok aynada değil,
kendi sessizliğinde kaybolur.