Aynanın Yükü Şiiri - Zeynep Ceylan

Bir gölge düştü dilinden toprağa,
Ektiğin her kelime şimdi bin yara.
Gönül köprülerini yıktığın o ana,
Bak da dönüp ardına, yaptığından utan.

Gözlerin kaçıyor, saklanacak yerin yok,
Vicdanın dilsiz bir hakim, verecek hükmü çok.
Söz gümüşse sükut altındı hani,
Şimdi bu sessizlikte, sustuğundan utan.

Kırdığın o kalbin her bir parçası,
Yüzüne çarpacak hayatın her sayfası.
Gurur dediğin o sahte aynada,
Kendini gördükçe, baktığından utan.

Adın yankılanırsa bir gün vefada,
İzin kalmamışsa dostlukta, sefada,
Zaman her şeyi aklar sanma sakın,
Bıraktığın o izden, geçtiğin yoldan utan.

Sırtını döndüğün o dilsiz yaralar,
Günü gelir elbet hesabını sorar.
Yalanla ördüğün o yüksek duvarlar,
Üstüne çöktükçe, kaçtığından utan.

Vebali ağırdır yarım kalmışın,
Gölgesi uzundur haksız alkışın.
Baharı beklerken buz tutmuş bakışın,
Gönlünü kışa mahkum ettiğinden utan.