Ayı Kana Bulayan Gece Şiiri - Mehmet Bildir

Ayı Kana Bulayan Gece

Ayı kana bulayan bir gecenin yırtılmış bağrından,
semadan dökülüyor nemden ibaret birkaç damla yaş.
Tenimden akıp giden onca yılın kiri, yorgunluğu, teri…
Kan revan olmuş içimde dolaşan her zerre.

Ben, boynu bükük bir uçurumun gölgesinde düşeceğimi bilseydim,
Adını bile dile getiremediğim duyguların esiri olabilir miydim?

Nedense…
Her limanda ben vardım,
Her geminin güvertesinde ben suskundum.
Ama kayıp giden hep sen oldun gönül dergâhımda.

Derin suların yalnızlığı,
sessiz fısıltılarla dolmuş taşmış kıyıya vuran dalgalarda…
Bir matem,
bir de yüzüne hasret kaldığım o sessiz kıyı...

Tam seni hissederken,
uçurumdan düşen bir hayale dönüştüm.
Paramparça olmuş bir kalp,
susuz bir toprak parçası gibi,
santim santim yarıklar açılıyor içimde.

Gidişinin ardından
geceyi kendine hasret bırakmışsın...
Beni de güneşsiz bıraktığın bir sabaha uyanmaktan korkuyorum.

Gidiyorum...
“Yapamam, unut” diyorsun beni.
Ama unuttuğun bir şey var:
Ben seni nasıl unutacağım?

Kendini düşünürken,
ben zaten o uçurumdan düşmüşüm.
Umursamamışsın...
Ben gelmeden öldürmüşsün zaten.

Bir hayaldi bu.
Sadece umutlandırmışsın beni —
bu karanlık dünyada…
Ve sanırım,
gerçekleşmeyecek bir hayalin peşinde
masumca gülüvermişim…
Habersizce.

Şimdi sadece
kendimden özür dilerim,
seni hâlâ düşündüğüm için.

Mehmet Bildir