Aydın Tutçalı Şiirleri - Şair Aydın Tutçalı

i̇nsan yalnızlaştıkça
korkulardan uzaklaşıyor

yalnızlık
o kadarda zor değilmiş;
biraz sessizlik,
birazda kimsesizlik
hepsi o kadar

neden hala güneşi bekliyorsun
hangi mevsimdeyiz görmüyor musun
bak
yapraklarda çoktan kurudu
sen hala havalar ısınacak
ellerim ellerini yakacak mı sanıyorsun

zaman zaman
sana kızar giderim
düşerim yollara
şehir şehir gezerim
gördüğüm tüm ışıkları sayarım
gece olur üşür

bugün bu kadarını yazıyorum
çünkü yüreğim bugün sende yana
bak güneş de erken battı zaten
göremedim yitip giden gecenin
kahrolası sessizliğini

gözlerim görmüyor
körüm sanki
ışığa hasretim yokluğunda

salıncakta sallanıyor yüreğim
yoksun ya
bir o yana
bir bu yana dönüyorum
yoksun ya

kimseyi sevemezsem
kendimi severim
bendende zarar gelmez ya bana

gideceğini bile bile
bile bile yaşıyorum sanki bunları
bile bile uykusuz huysuz mutsuz
aç susuz kalıyorum
hepsini bile bile
bile bile

gözyaşlarım ile
temizlenecekse bu dünya
gece gündüz
durmadan ağlayacağım