Ayazda Kalan Sabah Şiiri - Seyrani Göl

Sabah yaklaşıyordu,
ezan ince bir sızı gibi
damların üzerinden süzülüyordu.
Köpekler karanlığı kovalarcasına havlıyordu.

Bir evde bir kadın
içine çöken acıyı döküyordu.
Birinin öldüğü
dolaşıyordu sokak sokak,
fısıltı fısıltı.

Ayaz demir gibi kesiyordu yüzümü,
nefesim beyaz bir iz bırakıyordu havada.
Toprak donmuştu,
Bir duman kokusu yayılıyordu çatılardan.

Umudum,
uykuyla uyanıklık arasında
kımıldanıyordu.
Bir kapı aralandı,
ışık ürkek adımlarla
düştü eşiğe.

Uzakta bir çaydanlık kaynadı,
ince bir buhar yükseldi havaya.
İnsan,
acıyla da olsa
yaşamaya devam ediyordu.

Ölüm bir ismi alıp götürmüş,
geride derin bir boşluk bırakmıştı.
Sokak aynı sokaktı
ama eksilmişti bir ses,
selamı yarım kalmıştı sabaha.

Adımlar mezara doğru
tereddütle yavaş yavaş yürüdü,
başlar biraz daha
eğildi öne.

Bu sabah
herkesin sesi
kendi içine çekilmişti.
Toprak susuyordu,
insan susuyordu.

Ama gün,
acıya rağmen
açılmaya kararlıydı.

Ve umut,
yorgun bir nefes gibi
ayazın içinden
kendine bir yol arıyordu.
S.GÖL