Ayaz 1 Şiiri - Yücel Özkü

AYAZ 1
Düştüm yine bir gece vakti,
gözlerinin en koyu yerine.
Yanımda birkaç kırık hatıra,
bir de adını sakladım içime.

Heybemde sabaha çıkacak umut az,
yollar yorgun, gökyüzü dilsiz.
Gece omzuma çöker usul usul,
sensizlik içimde derin ve izsiz.

Omzumdan hiç düşmedi o eski atkı,
ellerinin sıcaklığı sinmiş diye.
Bir koku bazen bir ömrü taşır,
atmaya kıyamaz insan, sevmiş diye.

Ayaz çökmüş gecenin yollarına,
rüzgâr bile ürkek geçiyor içimden.
Üşürsem anıları yakarım belki,
ısınmazsam bana yazık yeniden.

Bir sokak lambası kadar yalnızım,
geceyle konuşur gibi yürüyorum.
Sen uzaklarda suskun bir düşken,
ben hâlâ sana doğru savruluyorum.

Yücel ÖZKÜ
30 Nisan 2026/07:35