Gülmek ve mutlu olmak varken,
Ağlamak neden bu hayatta.
Neşe ve sevinç varken,
Neden paylaşılmaz bu hayatta.
Gelecek ve umut varken,
Eziyet ve işkence neden çekilir bu hayatta.
Hayat nedir ki anne?
Benim hiç hayalim olmadı anne...
Ne seni rahat ettirebildim,
Ne kendimi...
Kaybolmuş bir anahtar kadar bile,
Aranmıyorum anne...
Sen hep böyle miydin?
Böyle hesapsız mı olurdu tepkilerin
En güzel zamanda gelip
Olmadık işler yapar mıydın?
Herşeyin sorumlusu ben mişim gibi sessizce
Ardına bakmadan öylece çekip gider miydin?
Her şeye yeniden başlamak isterdim,
İlk gün ki gibi…
Ellerini avuçlarıma alıp,
Hissetmek isterdim ateşini.
Unutmak isterdim her şeyi,
Gözlerine bakıp,
Hüzün bazen deli dalgalar gibi gelir,
Gönlünün kıyısına kıyısına vurur,
Aşınmış kayalar gibi olur ruhun,
Suskun, yorgun çaresiz öylece durur.
Dalgaların dövdüğü kumlara yazılır,
Ummana karışır , silinir yavaş yavaş kaybolur,
Ne kadar çok suskunsan bana,
O kadar çok soğuyor bu kasvetli hava,
Üşüyorum…
Kar mı yağıyor, yoksa yağmur mu bana?
Senin hasretinle zaten sırılsıklam olmuşum,
Üşütse ne olur ,ıslatsa ne olur bir daha.
Nasıl da dökülüyor gözyaşların,
Damlacıklar halinde kirpiklerine.
Öyle acılar dökülür ki ardından,
Yüreğinin ta derinliklerine.
Çevir bana yaşlı gözlerini,
Sileyim mendilimle,
O kadar masum ki bakışların,
Yüreğe saplanan ok sanırsın,
İçimi hergün biraz daha ısıtan,
Vazgeçilemeyecek bir kadınsın.
Hep hayal kurduran,
Açmamış bir gonca gülsün,
Yoruldum artık beklemekten,
Göz kapaklarım kapanmıyor seni özlemekten.
Gecelerim yıldızsız kaldı,gündüzlerim hep ışıksız…
Her mevsim sen oldum, seni yaşamaktan.
Ne olur,
Yağmur olup ıslatma beni, kar olup üşütme beni,
Keşke, sevdalara küsmeden önce tanısaydım seni,
Başka bir mevsimde,başka bir günde,
Henüz sevda yaralamamışken yüreğimi,
Karşılassaydık bir yerlerde...
Keşke birbirimize geç kalmasaydık,
Yüreklerimiz yorgun ve yaralı...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!