Atik Acar Şiirleri - Şair Atik Acar

SENİ ÖYLESİNE DÜŞÜNDÜM Kİ !
Seni öylesine düşündüm ki,
Öylesine…
Senden önce, senden başka her şey yok sanki.
Ama nasıl da varsın, düşlerimde…
Seni öylesine buldum ki,

Hani hiç ayrılmayacaktık,
Kavaklar altına uzanıp yattığımız yerde çiçekler açmayacaktı,
Yağan yağmurlar bizi hiç ıslatmayacaktı,
El ele tutuşup ,buluştuğumuz yerde bu sevda bitmeyecekti,
Ne oldu da bu yaralı yüreği ,terk edip gittin beni.
Söz vermiştik birbirimize, hani sevmeyecektik,

Duydum ki beni bırakıp gidecekmişsin,
Bir veda busesi bile vermeden…
Neden,niçin diye sordum kendime,
Acaba bu vefasızlığı bana yapar mı diye,
Sensiz olduğum her gece sabahlardım,
Belki apansız gelirsin diye.

Rıhtıma vuran hırçın dalgalara ben,
Hep seni sordum,
Gün batarken,ufku kızıllanan,
Denizden gelen dalgalar, bana gel diyordu.
Sana seslendim hep yüce dağlardan,
Sordum kara bulutlara nerdesin diye,

Bir gün aniden çıkar gelirsin diye,
Sensizlik tadında hüzünlü şiirler yazdım.
Ilık ılık kan akan yüreğimle,
Buram buram hasret kokan,
Sofralar hazırladım,

Bana hergün neden kahkaha atıyorsun diye soruyorlar,
O kahkahaların ardında ne acılar var hiç bilmiyorlar,
Güldüğüm her akşamın sabahında,
Gözyaşlarım, sel olup akıp dinmiyorlar.
Her gülen gözün ardında,mutlu bir yürek mi var sanıyorsun,
İçten içe akan gözyaşımı hiç mi görmüyorsun,

Ne yazım, kışa döner,
Ne de aydınlık, karanlığa,
Ne ölen dirilir, kalkar ayağa,
Ne de güneş teslim olur karanlığa.
Ne ömrüm, uzar yıllara,
Ne Tanrı, bir kapı açar sonsuzluğa,

Bir akşam getir bana,
İçinde senden başkası olmayan.
Bir akşam getir bana,
Bahçesinde tomurcuklar açan,
Çiçekleri hiç solmayan.
Bir akşam getir bana,

Gidiyorum…
Yeşil gözlerini göremeden,
Elveda bile diyemeden,
Sensizliğe alışamadan bırakıp gidiyorum.
Rüzgarla uçuşan sonbahar yapraklarıyla,
Veda ederken sana,

Beni böyle sensiz bırakıp gitme ne olur,
Yıkık perişan halde bırakma!
Gözlerimde yaş yüreğimde sızı,
Sırtıma saplanmış hançeri bırakıp gitme!
Sensiz hayat zindan olur bana,
Kimsesizlik acı verir bu cana,