Ateş Nöbeti Şiiri - Salim Diyap

Onlar yürüyünce
yol, kime ait olduğunu hatırladı.

Meydanlarda anılmadı belki
ama duvarlar ezbere biliyordu adlarını.

​Her düşen,
zamanın kaburgasına saplanmış bir yaraydı;
her yara,
şafağa açılan bir kapıydı.

​Kanla değil,
sarsılmaz bir iradeyle mühürlediler dünü.
​Biz onların ateşlerinden geçerek aydınlattık bu günü

Sesimizde yarım bırakılmış nefesleri,
öfkemizde tamamlanmamış cümleleri var.

Pes etmek bize yakışmaz
unutmaksa,
adını bilmediğimiz ihanettir.

​Kavga,
sadece hayatta kalmak değil;
başkasının nefesini
göğsünde taşımayı göze almaktır.

​Onlar şimdi;
bir sloganın ilk hecesinde,
bir işçinin avucunda taşın yürekle tartıldığı o anda,
kavganın en sert yerindeler.

​Ey bu kara kış günlerinin inatçı kardeleni,
duyuyor musun beni?
Sen yürüdükçe ateş küle dönmez;
sen durmadıkça
onlar yenik sayılmaz.

​