Atakan Kartaltepe Şiirleri - Şair Atakan ...

Ne lâf etsem gönlüm sana O! O! O! diyorsun,
Ne söz etsem, dem vursam... adını söylüyorsun,
Kafayı takmış O’na, bakmazsın şuna - buna,
Kendine gel... çokomilk değil O... biliyorsun!

Adını fâş etmeden şiirler yazdım ki çok
Yazdım yazmasına da açıkca demedim, yok
Kimi şiir şifreli, kimi üstü örtülü
Her şiirin ucu bir, bir zehirli temren ok

“Seviyorum” diyorum, neden inanmıyorsun?
Hadi inanmıyorsun... e neden sanmıyorsun?
Yemin billâh and etsem buna da kanmıyorsun,
Unuttun di mi beni... hiiiç mi hiç anmıyorsun.

Yıllar geçti de ama inan ki unutmadım!

“O” içimde yaşıyor!
Çile baştan aşıyor,
Bu mu şiir demeyin,
Bardak doldu taşıyor! ..

Hayat çile olursa,

İnandım varsın, varsın! evet var! çünkü “O” var...
Eserin ki “O”, sanki tümden sen...safi vekar...
Her ne varsa sende ki toplanmış o bedende...
Bu Atakan’ı meftun eder de yıkar, yakar! ..

Bakma soluk alıp da durduğuma ayakta
Kül iken yanar mıyım, gör bir hele bir yak da
Çoktaaan canlı cenaze çoktaaan ölmüş biriyim
Beni tutan varlığın... olmasa o dayak da

E artık biliyorsun, sükût ikrardan gelir!
Peki de ne diyorsun? İnsan bir cevap verir!
Susmandan anlıyorum, ama... desen ne olur?
'Ben de' be! 'Ben de' de! De, 'seviyorum' de bir!

Kara yalnız bahtımdır...ellerin bahtı değil! ..
Gönlüm kimsesiz yuva...güzeller tahtı değil! ..
Sesim bir inlemekdi...ah! İle vah’tı... değil! ..
Gözleri hep bendeydi...şöyle bir baktı değil! ..

Bu bendeki aşk değil... bir beyin uyuşması!
Görmem rastlantı değil, kaderin buluşması!
Ben o’na uygun değiiil, o bana baygın değil,
Yanmam ki yangın değil, bir orman tutuşması!

Ulan! Talih misiiin nesin, kader mi?
Ne’ysen işte o, hiç... bunu eder mi?
Sev der sonra sevene, defol der mi?
Bu attığın bomba be! Değil mermi!

Önce al getir bizi bir araya,