Aşk Melodi 3 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

BU AKŞAM
Seni düşündüm bu akşam,
gün usulca çekilirken penceremden.
Gökyüzünde yorgun bir akşam vardı,
içimde senden kalma bir sızı.
Ne çabuk geçiyor insanın ömrü…
Bir bakmışsın gençlik gitmiş,
bir bakmışsın sevdiğin
yalnız hatıralarda yaşamaya başlamış.
Oysa seninle konuştuğumuz günler
ne kadar yakın sanırdım bana.
Şimdi her biri
uzakta kalan bir yaz akşamı gibi.
Saatler ilerliyor,
takvimler değişiyor;
ama bazı özlemler
zamanla eksilmiyor.
Belki bir gün
aynı sokaktan geçeriz yeniden;
sen beni tanımazsın belki,
ama ben gözlerinden anlarım
bir zamanlar sevildiğimi.
Ve hayat,
bütün bu geçip giden şeylerin içinde
en çok da
yarım kalan duygularla hüzünlü.
Aşk

BU AKŞAM
Seni düşündüm bu akşam,
gün usulca çekilirken penceremden.
Gökyüzünde yorgun bir akşam vardı,
içimde senden kalma bir sızı.
Ne çabuk geçiyor insanın ömrü…
Bir bakmışsın gençlik gitmiş,
bir bakmışsın sevdiğin
yalnız hatıralarda yaşamaya başlamış.

Belki bir gün
aynı sokaktan geçeriz yeniden;
sen beni tanımazsın belki,
ama ben gözlerinden anlarım
bir zamanlar sevildiğimi.

Belki bir gün
aynı sokaktan geçeriz yeniden;
sen beni tanımazsın belki,
ama ben gözlerinden anlarım
bir zamanlar sevildiğimi.

Oysa seninle konuştuğumuz günler
ne kadar yakın sanırdım bana.
Şimdi her biri
uzakta kalan bir yaz akşamı gibi.
Saatler ilerliyor,
takvimler değişiyor;
ama bazı özlemler
zamanla eksilmiyor.
Ve hayat,
bütün bu geçip giden şeylerin içinde
en çok da
yarım kalan duygularla hüzünlü.

Belki bir gün
aynı sokaktan geçeriz yeniden;
sen beni tanımazsın belki,
ama ben gözlerinden anlarım
bir zamanlar sevildiğimi.

Belki bir gün
aynı sokaktan geçeriz yeniden;
sen beni tanımazsın belki,
ama ben gözlerinden anlarım
bir zamanlar sevildiğimi.

Aşk

Akşam oldu yine,
gölgeler büyüdü odamda.
Bir eski şarkı gibi adın düştü içime.
Ne çabuk geçiyor yıllar…
Daha dün gibi
aynı göğe bakardık seninle;
şimdi gökyüzü bile
biraz uzak, biraz kederli.
Saat çalışıyor duvarda,
ben seni düşünüyorum.
Demek insan, zaman geçse de
bazı duygulardan çıkamıyor.
Bir pencere açıyorum geceye,
rüzgâr giriyor içeri; sen yoksun.
İşte en çok da
bu kadar sıradan oluyor ayrılık.
Ve ömür dediğin nedir ki?
Biraz beklemek, biraz hatırlamak,
biraz da içini acıtan bir adı unutamamaktır.
Aşk

Bu gece seni yazabilirim en hüzünlü dizelerle.
Gökyüzü karanlık, yıldızlar uzak ve titrek;
benim içimdeyse senin yokluğun dolaşıyor.
Seni sevdim,
hem de denizin kıyıya vurması gibi
durmadan, kendini tüketerek.
Şimdi yoksun.
Ve dünya, sen olmayınca
eksik bir şarkıya benziyor.
Bir zamanlar ellerin vardı ellerimde;
gece daha sıcaktı o vakitler.
Şimdi rüzgâr geçiyor tenimden,
senin adın gibi soğuk.
Ama ne tuhaf…
İnsan bazen en çok kaybettiğini seviyor.
Belki artık beni sevmiyorsun,
belki hiç dönmeyeceksin; yine de kalbim,
seni bir yıldız gibi taşıyor içinde
uzak, erişilmez ama hâlâ ışık veren.
Ve ben bu gece seni yazabilirim
en hüzünlü dizelerle.
Aşk

Zaman geçti derler;
oysa benim saatlerim
senin adında durmuş hâlâ.
Her dakika,
yokluğunu yeniden öğreniyor kalbim.
Aşk

Seni özlemek,
bir şeyi geri istemekten çok,
hayatın bir zamanlar daha katlanılır olduğunu hatırlamak gibi.
Dünya değişmedi aslında.
Sabahlar geliyor,
insanlar işe gidiyor,
kahveler içiliyor.
Evren,
bizim kırılmış kalplerimizle ilgilenmiyor.
Önceleri buna öfkeleniyordum.
Şimdi anlıyorum:
Hayatın kayıtsızlığı,
onu anlamsız değil,
dürüst yapıyor.
Çünkü hiçbir şey
biz üzgünüz diye durmuyor.
Ve insan,
tam da bu yüzden
yaşamaya devam etmeyi öğreniyor.
Sen gittin.
Benden bir şey eksildi, evet.
Ama aynı anda
kendime dair bir şey de açıldı içimde:
yalnızlık.
Belki aşk buydu;
iki yalnız insanın,
bir süreliğine
hayatın sessizliğine birlikte dayanması.
Şimdi yine yalnızım.
Ama sabahları perdeyi açıyorum.
Gökyüzüne bakıyorum.
Bir mum yakıyorum bazen.
Bu umut mu bilmiyorum.
Ama insan,
en karanlık düşüncelerinin içinde bile
güneşe sırtını dönemiyor.
Aşk