Asil Duruş Şiiri - Kasım Kobakçı

Aydınlık, sabaha ulaştığında,
Nazarın, ruhuma dokundu birden,
Tanışma faslıydı, gayet sıradan,
Ardından, kadere teslim olmuştuk,
Mavi bakışların, yaktı cihanı,
Tebessüm eylemen, asil duruştu.
*
Ömrün, hesaplanmaz safhalarında,
Kavgalar kopardı, noksan nedenden,
Zihnine takılan, boş kuruntular,
Bedenim üstlendi, tüm kusurları,
Yalvarıp yakardım, suçluysam dahi,
Yanımda direnmen, asil duruştu.
*
Ayrıldın, asrın devran boşluğuna,
Kaçışın, mahvetti garip canımı,
Kalkamadım, taze sabaha eksik,
Göğsüm sızlardı, hep parçalanırdı,
Zavallı bağrımı, pareler kılıp,
Göğsümü doğraman, asil duruştu.
*
Anlardın, aşkımın derinliğini,
Uğruna, feda kıldığım şeyleri,
Ayrı akşamlarda, çekilen kahrı,
Farkındaydın, ruhumun yarasından,
Damlalar dökülürse, yanaklardan,
Kederi paklaman, asil duruştu.
*
Sadece zatındadır, kesin şifam,
Lütfen, rücu eyle vakit aşmadan,
Mümkün değildir, hasretinle durmak,
Hastalığıma, tabip görünmüyor,
Varlığınla, taştığım saniyede,
Haneme uğraman, asil duruştu.
*
Nefes alıyorsam, zatın yüzünden,
Dilekler papatyalar, şahsınındır,
Ayrılığın saniyesiyle, dururum,
Tıkırtıda, vardığını sanırım,
Vaziyetim hakkında, sual etme,
Durumu sezmen de, asil duruştu.
*
Tamamen ayrıldım, memleketimden,
Geçmişe ait, kırıntı barınmaz,
Ömrüm, belirsizlikte tükenecek,
Konumumu, iletmem şahıslara,
Avdet edersin, ahali tanımaz,
Mekanı çözmen de, asil duruştu.
*
Vefat fermanımı, işitirsin tam,
Damlayan, billurdan ıslaklıklarla,
Akabinde, şahsına öfkelenirsin,
Niçin uyguladım, şunca zulmeti,
Duraksama eyleme, ey dilberim,
Toprağa düşmen de, asil duruştu.