Ben artık kimsenin beni seçmesi için uğraşmak istemiyorum. Kalmak isteyen insanın bahaneye, gitmek isteyenin de sebebe ihtiyacı olmadığını öğrendim. Birinin hayatındaki yerimi sürekli sorguluyorsam zaten bana ait bir yerde değilimdir. İnsan sevildiği yerde kendisini kanıtlamak zorunda kalmamalı.
Ben hiç kazanamıcam bu hayatta ama kaybetmeyeceğimi çok iyi biliyorum.
Unutan kazanır, ve sen, toprak olsam dahi unutmayacağım bir son bıraksanda bana güzel bir haberim var sana, kendime böyle bir sevgisizlik birdaha yaşatmam asla!
Aynaya bakmaktan kaçınıyorum.
Yüzüm tanıdık geliyor ama bana ait hissettirmiyor.
Sanki kendi yansımama değil, benim bedenimi kullanan başka birine bakıyorum.
Bedenimle kurduğum bağ zayıflıyor.
Kendimi dışarıdan izliyormuşum gibi anlar yaşıyorum.
Bu hissin gerçek olmadığını biliyorum.
Seni kaybettiğim gün
senden kurtulacağımı sandım.
Oysa insan
gideni gömüyor da
ondan kalanları gömecek
Seni sevmenin en zor tarafı
sana ulaşamamak değildi.
İnsan ulaşamadığı şeye alışıyor.
Bir kapının açılmayacağını,
Giden senden gitmiyor bazen,
yalnızca görünmez oluyor.
Bir bakışı kalıyor gözlerinde,
bir cümlesi dilinin ucunda,
bir susuşu
Seni artık sevmiyorum. En azından kendime böyle söylüyorum. İnsan bazen en çok, inandırmaya çalıştığı kişiye yalan söylüyor. Ben de en çok kendime. Seni özlemiyorum. Çünkü özlemek, bir gün bitecekmiş gibi geliyor. Benimkisi daha başka. Adını koyamadığım, gitmeyen bir eksiklik. Unuttum seni.
Yüzünü.
Sesini.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!