Geceler daha sessiz olur. Bu normaldir. İnsanlar uyur, sokaklar boşalır, şehir kendi nefesini dinlemeye çekilir. Ama o sessizliğin içinde kendi sesini duymaya başlıyorsan, işte bu normal değildir. Çünkü insan en çok başkalarının sustuğu anlarda kendinden kaçamaz. Gün boyunca bastırdığın bütün düşünceler, karanlıkla birlikte odana dolar. Söyleyemediklerin, unuttuğunu sandıkların, affettiğini zannettiklerin… Hepsi tek tek konuşmaya başlar. Dışarıda kimse yoktur ama içerisi kalabalıktır. İşte insanı yoran da sessizlik değildir. Sessizliğin, kendi zihnine mikrofon uzatmasıdır. Bazı geceler uyuyamazsın. Çünkü seni uyutmayan şey karanlık değil, karanlığın içinde ilk defa duyduğun kendindir.
Tam her şey usul usul düzeliyor sanırken, peş peşe gelen eksiklikler eski yaraları yeniden kanatır.
İnsan, iyileştiğini sandığı yerden tekrar kırılabilir.
Çünkü bazı acılar unutulmaz;
Kaç kere kalemi kırdım, hatırlamıyorum. Her defasında bunun son olduğunu sandım. “Artık yazmayacağım.” dedim. Çünkü bazı cümleler insanı iyileştirmek yerine yeniden yaralar. Kalemi kırınca kelimelerin de susacağını düşündüm. Yanılmışım. Meğer kalem sadece mürekkebi taşırmış; insanın içinde birikenleri değil. Her kırdığım kalemden sonra sana yazdıklarım biraz daha çoğaldı. Çünkü vazgeçmeye çalıştığım şey yazmak değildi, seni düşünmekti. Kalem elimden düştü, kırıldı, değişti. Ama içimdeki cümleler hep aynı kaldı. O gün anladım; bazı insanlar kalemle yazılmaz. İnsan, onları önce içinde büyütür, sonra kırıklarıyla kâğıda döker.
Ben hiç kazanamıcam bu hayatta ama kaybetmeyeceğimi çok iyi biliyorum.
Unutan kazanır, ve sen, toprak olsam dahi unutmayacağım bir son bıraksanda bana güzel bir haberim var sana, kendime böyle bir sevgisizlik birdaha yaşatmam asla!
Aynaya bakmaktan kaçınıyorum.
Yüzüm tanıdık geliyor ama bana ait hissettirmiyor.
Sanki kendi yansımama değil, benim bedenimi kullanan başka birine bakıyorum.
Bedenimle kurduğum bağ zayıflıyor.
Kendimi dışarıdan izliyormuşum gibi anlar yaşıyorum.
Bu hissin gerçek olmadığını biliyorum.
Seni artık sevmiyorum. En azından kendime böyle söylüyorum. İnsan bazen en çok, inandırmaya çalıştığı kişiye yalan söylüyor. Ben de en çok kendime. Seni özlemiyorum. Çünkü özlemek, bir gün bitecekmiş gibi geliyor. Benimkisi daha başka. Adını koyamadığım, gitmeyen bir eksiklik. Unuttum seni.
Yüzünü.
Sesini.
Hadi anlat bana, birinin yaşam nedeni olmak nasıl bir duygu. Hadi roman gibi sevilmenin nasıl hissettirdiğinden bahset. Hadi biraz da senin için kurumayan gözleri yaz. Söylesene birinin tanrısı olmak nasıl bir güç? Hadi durma, sen gibi seviyor herkes ama seni böylesine sevmek, hiçbir yüzyılda bir daha kimseye denk gelmeyecek…
İnsan en çok,
canavarı gördüğünde değil,
herkesin duvar dediği yerde
bir kapı bulduğunda delirir.
Kalabalıkların sustuğu yerde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!