Kendine yabancılaşmak Şiiri - Arya Soysal 2

Aynaya bakmaktan kaçınıyorum. Yüzüm tanıdık geliyor ama bana ait hissettirmiyor. Sanki kendi yansımama değil, benim bedenimi kullanan başka birine bakıyorum. Bedenimle kurduğum bağ zayıflıyor. Kendimi dışarıdan izliyormuşum gibi anlar yaşıyorum. Bu hissin gerçek olmadığını biliyorum. Ama bilmek, hissetmeyi engellemiyor. Zaman algım değişiyor. Dakikalar uzuyor. Gece ilerlemiyor. Saat çalışıyor ama zihnim aynı yerde kalıyor. Düşüncelerim tek bir çizgide ilerlemiyor. Birbiriyle çelişen onlarca düşünce aynı anda konuşuyor. Hangisinin bana ait olduğunu ayırt etmekte zorlanıyorum. Zihnim hiç susmuyor. Sessizlik bile zihnimin içinde gürültüye dönüşüyor. Bedenim ise başka bir ritimde çalışıyor. Bir an üşüyorum. Bir an yanıyorum. Terliyorum. Titriyorum. Fiziksel belirtilerimin kaynağını anlamaya çalışırken, zihnim onları daha da büyütüyor. En yorucu olan acının kendisi değil. Gerçeklikle kendi zihnim arasında sürekli denge kurmaya çalışmak. Bazen en büyük kopuş, dünyadan değil; kendi bedeninden ve zihninden uzaklaşmaktır. İnsan, en zor kendine yabancılaşır.