Arif Vefik Çınar Şiirleri - Şair Arif Ve ...

Çok rüzgarlar esti,
Çok mevsimler geçti;
Zülfün gümüş tellerinden.
Bir kötüye düştü gönül

S O Ğ A N

Zengin sofralarını süsler , bizim kuru soğan
Borç ile kardeş olmuş şimdi , anasından doğan.

Arif Vefik ÇINAR

Kah güldürdük zaman zaman ,
Kah ağlattık.
Hane-i gönlümüze ;
Acı, tatlı neler neler yaşattık.

SONUNDA

Gamzelerin çukuru , ruhsarı handan eder.

Gözlerindeki haşmet , aşıkı candan. eder.

Söyle

Ben , gözlerinin arifesindeki
Bayramı bekliyorum
Söyle !
Ufkun hangi rengindesin ?

Gönül genişti fakat;
Dünya bana pek dardı.
İçimde ipotekli umutlarımın,
Hacizli huzuru vardı.
Yarısı evhamda, yarısı korkuda kaldı.
Her güleni dost sanmıştım amma;

SÜKÛT U HÂL

Bazen ;
Söylenmiyor karşındakilere hakikat
Kırılıp incinmesinler diye yutarsın .
Sonra ;

S U L TA N I M

Yâr olmaz, bu saatten sonra feryad , figanım.
Çoktan tükenmiş meğer, yürekteki dermanım.
Medet umduk gölgenden,suç mu oldu sultanım
Bu yüzden mi yazıldı, benim katl- i fermanım.

SUN KEVSERİNİ

Bâd ı sabâ estikçe gönder ; zülfün tellerinden bana !

Her seher inciler toplayım , gülün terlerinden sana.

T A K I L M A A Y N A L A R A

Dert etme !
Aklaşmış saçlarını
Varsın takılsın kirpiklerine ,
Kar taneleri .