Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

cennetten kovulmuşum, âdem oğlu âdemim
dünyaya düştü yolum, dünyadan geçiyorum
suçum insanın suçu, cehennemlik nedenim
ben kendimi bilerek, susmayı seçiyorum

gök üstüme kapanmış
bu karanlıkta ben
bir güvercin düşüyüm.

rüzgâr fısıldar durur

Varlıklar içinde mahkum-u adem
Ben bende olmayan beni bilirim
Senin kıblen değil, değil ki kıblem
Kalbimi serdiğim yönü bilirim

Yüze kadar say geçer dahi demezdi annem.
Espri yeteneği yoktu çünkü
Belki de zamanı yoktu.
En büyük esprisi ağlamaktı.
O kendi yaralarıyla uğraşırken bende yeni yaralar açılırdı.

Gece demişiz, göğün kara peçesine
Gelip geçmiş güneş semadan henüz
Ve karanlığa serpiştirilmiş üç beş yıldız
Bir daha doğmayacak güneş

bir gün bahar, bir gün kış
bir gün gerçek,bir gün düş
dünya denilen yerde
ebediyyen kim kalmış

ben yalnızım, ağaçlar yalnız
istesekte durmaz yapraklarımız

yenileri açar bir gün

Anlamadım neydi üstümden geçen
Zaman denen tırpan ömürden biçen
Çığ mı köpük mü ne, havada uçan
Şakayla karışık bilmece dünya

Göçtü göçebe kuşlar bu âlemi terk etti
Bozkırın müdavimi bize kaldı serçeler
Gizemli kırlangıçlar alıp başını gitti
Saman rengini sürdü elsiz kolsuz fırçalar

sanma ki sevilmedin
hiç sevmedim seni.
yetmiyor anlatmaya
ah, kelimeler her şeyi