Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

kör kuyularda
öfkesini söndürür
yapayalnız su

üşüme başlar
burnu kızardığında
kuşburnuların

yağmur suları
yavaş yavaş dokundu önce
sonra boğup yaprağı
yere düşen ölümü yıkadı

hiç bir şey yaşanmamış gibiydi

çıkmaza düştüğümde
öfkem sabrımla karşılaşır
aklım âmâ urgan ustası
kördüğümleri çözmekle uğraşır

ve yollar

gıpta edilir mi sahte duyguya
hırsın ile öfken çekmiş sorguya
nefsinin hükmüyle vardın yargıya
yâr sandığın dünya yâr olmadı mı?

cezası biter mi münafık kulun

çekirge kadar
çevik olabilseydim
her sıçrayışta
bir merhale kat edip
aya çıkabilirdim

gerçek var oluş
inkarla kardeş doğdu
inandı aciz
ki; kendini inkardan
aczi ispata geçti

buyursun gelsin
ne kadar ressam varsa
bir fırça ile
renklendirsin tuvali
değiştirsin dünyamı

aynı yerdeyiz
yol bulunmuştur lakin
istikametsiz
geliş gidişler fikren
akıl yerinde sayar

dostları olmalı insanın
kahve köpüğü gibi kabarıp gelen

dostları olmalı insanın
gözlerinin içi gülen