Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

tırnaklarıyla toprağı kazıp
gölgesini gömmeye çalışan bilge

bilmelisin ki
güneş batınca
kendiliğinden kaybolur gölge

taş taş iken bir yanı sevinç
kuzeyinde taşta bitmiş arzular
yeşil yosun tutmuş
gün görmeyen duygular
.................

dostları olmalı insanın
kahve köpüğü gibi kabarıp gelen

dostları olmalı insanın
gözlerinin içi gülen

yaptığım bütün savaşları kaybettim
ama her defasında bir korkumu yeniyordum...

feryatla figanla kısıldı sesim
dilimde yıllanan sus'u kaldırdım
hırçın köpek gibi hırlarken nefsim
mananın üstünden sis'i kaldırdım

dilde elde bir kara sürüyor sağa sola
çaldığı elma için çentik atıyor dala
münafık mı müşrik mi inanan belli değil
birbirini beğenmez ahkam keser kul kula

yağmur suları
yavaş yavaş dokundu önce
sonra boğup yaprağı
yere düşen ölümü yıkadı

hiç bir şey yaşanmamış gibiydi

çıkmaza düştüğümde
öfkem sabrımla karşılaşır
aklım âmâ urgan ustası
kördüğümleri çözmekle uğraşır

ve yollar

şiir nedir deseler;derinden gelen ses derim

gıpta edilir mi sahte duyguya
hırsın ile öfken çekmiş sorguya
nefsinin hükmüyle vardın yargıya
yâr sandığın dünya yâr olmadı mı?

cezası biter mi münafık kulun