Aralıksız Şiiri - Halil Kumcu

Pencerem ardına kadar açık,
Yürek üşür bedenle bir hecede.
Ömrün zindana kapısı aralık,
Bu kaçıncı suskunluk dilde?

Son mısralarındayım yılın,
Sensiz geçen en uzun gece.
Tam kalbimin üzerine yağar,
Unutulmuşluğun arifesine.

Günlerden ne bilmiyorum,
Dudakta gam, gözde hüzün.
Bir anda çalar kapımı sensizlik,
Nerede aynada gördüğüm yüzün?

Senli düşünceler avutur benliğimi,
Aralıksız ocak başındaki nakaratlar.
Mevsimin rengine hapsolur adın,
Yokluğunda kırılır varlığındaki anılar.

Şimdi ne ocak ısıtır beni, ne bu açık pencere,
Adın bir beyaz kâğıtta kaldı, sığmadı hiçbir yere.
Ben bu aralıksız kışın ortasında unutulmuşken;
Mevsimler boyu ağlasın şair, gömülsün bu geceye.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Ayna, yokluğunu hatırlatan en acı tanıktır.
•Düşler, seni bekleyen bir ocak başının sessiz nakaratıdır.
•Gam, dudakta biriken acının en kırılgan şeklidir.

13 Aralık 2020 / Pazar / Ankara