Aramak Şiiri - Halil Kumcu

Gönül bir yazgıda,
Bir nefeslik ömrün içinde,
Ararken kayboldum,
Bir lokma, bir hırka yok hükmünde.

Arayıp da bulur muyum kendi kendimi?
İçimde bir insan izi, ta yüreğimde.
Ölümden sonra mezara ne hacet?
Bulan mı, kaybeden mi, gör düşte?

Telefon rehberindeki hüsran,
El yordamıyla yol nereye?
Döndüm durdum dıştan içe,
İçten de öte imiş hiçten sevgiliye.

Ne arıyorsam oyum işte,
Neye bakıyorsam gönül gözüyle.
Özümün dikenleri batıyor dilime,
Toprağımı kazanı, toz eyleye.

Sırtımda bin asırlık ağır bir sitem,
Şimdi sokaklar adımlarıma dar gelir.
Adını unuttu o fukara rehber,
Yalnızlık beni bir gölge gibi eritir.

Bulamadım o derin, o kayıp izi,
Kader vurdu en son darbeyi nihayet.
Sustu artık içimdeki o deli feryat,
Bu bendeki gidiş, büsbütün kıyamet.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bulmak, kaybetmeden önce başlar.
•Dışarıda bulamadıklarımız, çoğu zaman içimizde saklıdır.
•Aramak, bazen cevap bulmamak için yapılan bir ritüeldir.
•Her arayış, bir yanıyla kendi öykümüzdür.

4 Mart 2021 / Perşembe / Ankara