Araf Şiiri - Halil Kumcu

Çuvaldız kalbimde…
Kıyamete kadar sökülmez.
İğneyle dağları kazmak gibi,
Bu kanayan yürek, kolay kolay iyileşmez.

Zincir gibi dolanır ayak bileklerime,
Hayaller… birer ağırlık gibi çeker beni dibe.
Gözlerimde yanık bir zaman:
Kül olur… olur da tekrar alevlenir harabe.

Toprak gibi sessizleşirim,
Hayatın kıyısında, unutulmuş bir düşte.
Gökkuşağından kopmuş bir siyahım ben,
Karadan da kara yazgı: kaderin gölgesi içimde.

Geçmişim, kapanmayan bir yara;
Kabuk bağladıkça yeniden kanar içten.
Bir gözyaşına tutunurum gecelerce;
Bir sigara dumanında savrulurum, sebepsiz sessizleşirken.

Kovalar beni ardımdaki keder, önümdeki kader;
Ne yaşarım ne ölürüm tam.
Bir damla suyum ben… bir avuç topraktan kayıp,
Beklerim usulca… Ecelin ayak seslerini gram gram.

Araf’ta tutuklu bir dua gibiyim;
Ne göğe yakınım artık, ne toprağa…
Ne başlayabiliyorum hayata,
Ne de veda edebiliyorum ardımda bıraktıklarıma.

Kendime bile uzağım şimdi…
İçimde yankılanan bir boşlukta.
Tutunacak bir şey kalmadı elimde;
Yalnızca zaman... ve o da suskunlukla dolmakta.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bazen insan, ne ileriye gidebilir ne de geriye… İşte bu hâl, işte bu boşluk; Araf… Ben de oradayım, kelimelerle tutunmaya çalışırken. Şiir, içimdeki sessiz çığlığı, geçmişin yaralarını ve yarım kalan düşleri anlatıyor sana. Belki sen de hissettin: Ne tam yaşamak, ne tam bırakmak mümkün. İşte o anda kelimeler devreye girer; kalbinle bakarsın, gözlerinle duyarsın. Okurken yalnız olmadığını bilmeni isterim. Bu şiir, bir çuvaldız gibi dokunuyor belki yüreğine, ama unutma: Her yara, bir gün kendi sessizliğinde iyileşir. Ben sadece bir rehberim, kelimelerim ise seninle konuşan sessiz bir dost…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Geçmiş, zincir gibi ayak bileğine dolanır.
•Ne göğe yakın olabilirsin ne de toprağa; işte Araf.

28 Ağustos 2021 / Cumartesi / Ankara