Annem Şiiri - Halil Kumcu

Buram buram sevgi kokar elleri,
Arkamdaki kocaman candır annem.
Yana yana vurulduğum ilk peri,
Bir fısıltımı gamla duyar annem.

Acılar elimde, ayakucumda,
Gözümde yaş bir ömür yandığında.
Kucağında veya ayakaltında,
O yüreğine tutunduğum annem.

Kursağımda kaldı kokun, gülüşün,
Her sesinde yeniden duydum hüzün.
Yaprakların döküldü, söndü göğün,
Gün doğmuyor, sabaha sensiz annem.

Eridi geçmiş zaman fotoğrafta,
Alıp başımı gittim, bırakıp da.
Çocukluk yıllarım zamansız yolda,
Yüzüme doğdun her anıda annem.

Üşüdüm, bu kaçıncı soğuk gece?
Yarama yazdım adını sessizce.
Avazım çıktığı kadar öylece,
Boğazımda düğümlenirsin annem.

Halilî der, gözlerim seni arar,
Her bir anımda hasretinle yanar.
Özlem sarar içimi azar azar,
Sen benim en büyük sevdamsın annem.

📍Şair Notu: Annem... Dünyanın en sıcak yeri, en derin sığınağıdır o. Ne zaman hayatın acı yüzüyle karşılaşsak, hep dönmek istediğimiz ilk liman… Bu şiir, içimde taşıdığım o tarifsiz sevgiyi, özlemi ve bazen yaşanan sessiz kavgaları anlatıyor. Belki senin de böyle bir annen var, belki uzaklarda, belki artık yanında değil… Ama bil ki, annemizle kurduğumuz bağ, zaman ve mesafeyle hiç kopmaz. O her daim içimizde yaşar, her anımızda bizimle olur. Şiirler, bazen söyleyemediklerimizi fısıldar, bazen de yüreğimizin en derin köşelerine dokunur. Bu dizelerde, senin de annene duyduğun o sonsuz sevgi saklı. Sakın unutma, annemiz bizim en büyük sevdamızdır. Sevgiyle…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Hayat, kırık dökük anlardan, sevgiyle dokunmuş bir bütün oluşturmaktır.
•Bir evladın hasreti, annesinin kokusuyla teselli bulur.
•Anne, bir adamın içindeki son çocukluktur.
•İnsan ne kadar yaşlanırsa yaşlansın, annesinin dizine muhtaçtır.
•Erkekler ağlamaz derler; annesini kaybeden adama sorsunlar.
•Çocukluk biter; ama anneye sığınma ihtiyacı hiç bitmez.

9 Mayıs 2020 / Cumartesi / Ankara