Aralanan Pencere Şiiri - Yücel Özkü

ARALANAN PENCERE
Bir sabah perde usulca kıpırdadı.
Rüzgâr odana senden önce girdi.
O gün öğrendim;
Sessizliğin de bir kokusu varmış.

Elimi uzattım boşluğa.
Rüzgâr geçti avuçlarımdan.
Yokluğun,
Kırık aynalarda çoğalan bir ışıktı.

Akşam ağır ağır indi.
Gece, adını giyindi.
Masada hiçbir eksik yoktu.
Dünya bir kişi kadar sessizdi.

Şimdi biliyorum...
Hasret uzaklık değil.
Bir koku çekilir dünyadan;
Perdede ince bir rüzgâr kalır.

YÜCEL ÖZKÜ
5 Ağustos 2026/08:21