Annem Duymasın Şiiri - Erdoğan Çam

Sesinizi alçaltın arkadaşlar,
bu haberi dağlar duysun, taşlar duysun;
köyün üstünden geçen kuşlar bile duysun da
annem duymasın.
O, beni hâlâ nöbette sansın.
Üşüdüğümü düşünüp
sobaya bir odun daha atsın.
Yatağımı toplamasın,
perdeleri açsın her sabah;
“Bugün gelir belki,” desin…
Annem duymasın.
Komutanım,
cebimde yarım kalmış bir mektup var.
“İyiyim ana, merak etme,” diye başlıyor.
Gerisini siz tamamlamayın.
Benim yazım sanıp öper de
mürekkebi gözyaşıyla dağılır…
Annem duymasın.
Tüfeğimi sessizce kaldırın omzumdan,
botlarımdaki toprağı kapıya taşımayın.
Bayrağı katlarken dikkat edin;
kırmızısına bakıp da
“Yavrumun kanı mı?” diye sormasın.
Annem duymasın.
Babam duysun…
O, acısını içine gömer.
Başını önüne eğer,
tespihinin ipini koparır da yine susar.
Ama annem susamaz;
benim adımı bir kere söylese
bütün dünya yetim kalır.
Annem duymasın.
Kardeşime söyleyin, odama girsin;
saatimi taksın, ceketimi giysin.
Yalnız duvardaki çocukluk resmime
uzun uzun bakmasın.
Annem görür de anlar…
Annem duymasın.
Eğer bir sabah kapımızın önüne
kalabalık bir sessizlik çökerse,
imam gözlerini kaçırır,
komşular siyah yazmalarla koşarsa…
Ne olur, biriniz önce avluya girip
saksıdaki çiçekleri sulasın.
Annem çiçekler solunca
kötü bir şey olduğunu anlar.
Annem duymasın.
Biliyorum, sonunda duyacak.
Ellerini dizlerine vurup
“Ben seni vatana verdim ama
toprağa vermedim ki oğlum,” diyecek.
İşte o vakit
beni dağlar saklayamaz,
bayrak örtemez,
toprak bağrında tutamaz.
Kalkıp “Buradayım ana,” diyemem ya…
Asıl ölümüm o zaman olur.
Şimdilik söylemeyin ne olur;
herkes duysun…
Annem duymasın.